اندونزی؛ زمرد سبز آسیا

بسیار شنیده ام که می گویند: سرزمینت زیباست؛ بهشتی روی زمین. اما رویای من فراتر است؛ روزی که مردم اندونزی به زیبایی این جزیره های سبز شوند، با فرهنگی زنده و مدنی درخشان، که نه اندیشه را در بند، که روح بشریت را در آغوش بگیرد. «پرامودیا آنانتاتور»

اندونزی، سرزمین هزار جزیره، جایی که اقیانوس آبی با زمردهای سبز در آغوش هم آرام گرفتن. جایی که عطر ادویه ها با نسیم دریا آمیخته میشه و صدای طبل های سنتی با ترانه ی جنگل های بارانی هم نوا میشه. این سرزمین نه فقط در طبیعتش، بلکه در دل مردمانش هم سرشار از رنگ و زندگیه؛ مردمی که لبخندشون به گرمای خورشید استواییه. اندونزی همون جاییه که موج دریا قصه ای از افسانه ها میگه و هر معبد و کاخ، شعری جاودان از پیوند انسان و طبیعت در دل خودش داره.

اندونزی کشوریه که تنوع در اون حرف اول رو می زنه. بیش از 300 قومین و 700 زبان و گویش محلی در این سرزمین وجود داره و همین باعث شده اندونزی مثل فرشی رنگارنگ از فرهنگ ها، باورها و سنت ها باشه. با این حال، چیزی که همه رو به همدیگه پیوند میده، مهمان نوازی و لبخند گرم مردمه؛ مردمی که حتی در ساده ترین روستاها هم با روی خوش پذیرای غریبه ها میشن.
موسیقی سنتی اندونزی با گاملان (ارکستر سازهای فلزی) شناخته میشه؛ صدایی آرام و روحانی که اغلب در معابد و جشن ها شنیده میشه. رقص های سنتی بالی و جاوه هم نه تنها برای سرگرمی، بلکه برای روایت افسانه ها و اسطوره های قدیمی اجرا میشن.

غذاهای اندونزی، ترکیبی از عطر ادویه ها، شیرینی نارگیل و تندی فلفل رو دارن:
ناسی گورنگ: برنج سرخ شده با ادویه و سبزیجات؛ غذای ملی اندونزی
ساتای: سیخ های گوشت کبابی با سس بادام زمینی
رندانگ: خوراک گوشت پر ادویه که در جشن ها طبخ میشه.
باختسو: نوعی کوفته ی خوشمزه که طرفداران زیادی داره.

تقویم اندونزی پر از جشن های بامزه‌ست. در بالی، جشن نگروپی (روز سکوت) برگزار میشه؛ روزی که کل جزیره در سکوت فرو میره تا مردم در آرامش به روح و زندگی فکر کنن. جشن های اسلامی مثل عید فطر و قربان هم با شور و حال فراوون در سراسر این کشور برگزار میشه. آیین های محلی و قبیله ای مثل رقص های جنگی پاپوآ یا جشن های برداشت محصول سوماترا، نشون دهنده ی تنوع بی پایان فرهنگ های اندونزیه.
معماری اندونزی ترکیبی از سبک های هندو، بودایی و اسلامیه؛ معابد عظیم بوروبودور و پرامبانان، شکوه معماری باستانی رو نشون میدن، در حالی که مساجد باشکوه در جاوه و سوماترا معماری اسلامی رو به نمایش می ذارن. خانه های سنتی با سقف های شیب دار بلند هم در روستاها رایجه. خوبه که با یک تعداد از این بناها آشنا بشیم:

معبد بوروبودور؛ شکوه بودا
معبد بوروبودور، بزرگترین معبد بودایی جهان در جزیره جاوه ست که یکی از شاهکارهای معماری و معنویت در تاریخ بشریت به حساب میاد. این بنا که قران نهم میلادی ساخته شده، مثل کوهی سنگی در میان جنگل های استواییه و عظمت خودش بینندگان رو مدهوش می کنه. بوروبودور به شکل یک «ماندالا» (نماد کیهانی بودیسم) ساخته شده و 9 طبقه ی پایه ای داره. روی دیوارهای این بنا 2500 نقش برجسته و صدها تندیس بودا وجود داره و هرکدوم داستانی از زندگی بودا و آموزه های بودا رو روایت می کنن. بوروبودو نماید از پیوند انسان، ایمان و هنره و مسافران عاشق دیدن این معبد مخصوصا زمان سپیده دم و طلوع هستن.

معبد پرامبانان؛ نمایش هندو در اندونزی
معبد پرامبانان در جزیره ی جاوه، بزرگترین معبد هندو در اندونزی و یکی از باشکوه ترین آثار باستانی جنوب شرقی آسیاست. مرکز این مجموعه سه معبد اصلی عظیمه که به سه ایزد بزرگ هندو یعنی شیوا، ویشنو و برهما تقدیم شده. درکنارش، معابد کوچکتری هم قرار گرفته که به حیوانات مقدس این خدایان اختصاص داره و کل دمجموعه دارای بیشتر از 240 معبده.
نقش برجسته های روی دیوارها، داستان های حماسی رایامانا و مهاباراتا رو به تصویر می کشن. امروزه در فضای باز نزدیک معبد، نمایش رقص رایامانا در شب های خاص اجرا میشه که نور، موسیقی و افسانه رو در کنار شکوه معبد زنده می کنه. بهترین زمان بازدید از پرامبانان، هنگام غروبه!

معبد اولون دانا براتا؛ هدیه ای به الهه آب
این معبد در بالی، یکی از مشهورترین و چشم نوازترین معابد هندو در اندونزیه. این معبد در قرن هفدهم میلادی ساخته شده و به الهه آب، «دوی دانو» تقدیم شده؛ چرا که بالیایی ها باور دارن حیات و باروری زمین‌هاشون از برکت آب سرچشمه می گیره. ویژگی خاص این معبد، موقعیت جادوییشه! درست بر روی کرانه ی دریاچه ی آرام براتان و در دل کوه های سرسبز بالی قرار داره و یکی از پربازدیدترین مکان های اندونزی به شمار میاد. وقتی آب بالا میاد، بخشی از معبد در آب غرق میشه و تصویر برج های معبد مثل رویا بر روی سطح دریاچه بازتاب میندازه. همین اتفاق باعث شده تا بهش لقب معبد شناور رو بدن.
این معبد فقط جایگاه مذهبی نداره و نمادی از پیوند عمیق مردم بالی با آب، زمین و طبیعته. هر سال، جشنواره های آیینی در این مکان برگزار میشه تا مردم بار دیگه سپاس خودشون رو به خدایان برای برکت و باروری ابراز کنن.

قصر باغ تامان اوجونگ؛ بهشت سلطنتی
به تامان اوجونگ قصر آب هم گفته میشه. این مکان در گذشته محل استراحت و تفریح خاندان سلطنتی کارنگاسانگ بوده و یکی از زیباترین مجموعه های تاریخی و طبیعی بالی به شمار میره. این مجموعه شامل باغ های وسیع با درختان و گل های استوایی، استخرها و کانال های آب، قصر و ساختمان هایی با معماری اروپایی و بالیایی تلفیقیه.
بازدید از تامان اوجونگ، تجربه ای شبیه به قدم زدن در بهشت زمینیه؛ جایی که طبیعت بکر، آب های آرام و معماری تاریخی با هم ترکیب شده و عکس های فوق العاده ای میشه گرفت.

بنای ملی موناس
این بنا در جاکارتا قرار داره و یکی از شاخص ترین نمادهای استقلال و هویت ملی اندونزیه. زمان ساخت این برج که به دستور «سوهارتو» ساخته شده، بین 1961 تا 1975 بوده. موناس دو بخش اصلی داره:
-بدنه اصلی برج: به شکل ستون مستطیلی ساده اما با شکوه، نمادی از ایستادگی و قدرت ملت.
-راس طلایی: نوک برج با طلای 35 کیلوگرمی پوشونده شده و نمادی از روح استقلال و امید به آینده ست.
داخل برج موزه هم هست که تاریخ جنبش استقلال اندونزی رو به نمایش می ذاره و دیوارهاش با دیوارنگاره های برجسته و نقاشی های تاریخی تزئین شده. از بالای این برج میشه خیابان های پرهیاهو و طبیعت بکر جاکارتا رو دید و به زیبایی این شهر پی برد.

اما اندونزی فقط به بناهای تاریخی و معابدش شناخته نمیشه و بخش اعظمی از این کشور زیبا به طبیعت بی کران و روح بخشش اختصاص داره. اگر یک روزی به اندونزی سر زدی، دیدن طبیعتش رو توی اولویت قرار بده!

کوه برومو؛ آتش خفته ی اندونزی
این کوه یکی از معروفترین آتشفشان های دنیا به حساب میاد که در جزیره جاوه شرقی قرار داره و بشخی از پارک ملی برومو تنگر سمرو هست. ارتفاع این کوه 2329 متره و شاید بلندترین کوه اندونزی نباشه، ولی بدون شک معروفترین و محبوبترین برای گردشگرانه.
چیزی که برومو رو خاص میکنه، چشم انداز فرازمینی و دشت وسیع پوشیده از شن های آتشفشانه! تجربه ی تماشای طلوع خورشید بر فراز برومو چیزیه که سالانه هزاران گردشگر رو به سمت خودش می کشونه. درسته که این آتشفشان فعاله، ولی دسترسی بهش امنه و همین فضیه به هیجان و زیبایی این منطقه ابهت خاصی می بخشه!

دریاچه توبا؛ آبی که آتش گرفت
دریاچه توبا داخل جزیره سوماترا قرار داره و بزرگترین دریاچه آتشفشانی دنیاست! حدود 100 کیلومتر طول و 30 کیلومتر عرض داره و اونقدر وسیعه که وقتی کنارش بایستی، بیشتر شبیه یک دریا بنطر میرسه تا دریاچه.
در میانه ی این دریاچه، جزیره ای قرار داره به نام ساموسیر که خودش تقریبا هم اندازه ی کشور سنگاپوره. مردم بومی باتاک اینجا زندگی می کنن و فرهنگ و معماری خاصی برای خودشون دارن. خانه های چوبی، سقف های نوک تیز، و موسیقی محلی و آیین های سنتی همگی جلوه ای خاص به این دریاچه و جزیره بخشیدن.

پارک ملی کومودو؛ زیستگاه اژدهایان
اینجا یکی از خاص ترینو شگفت انگیز ترین مکان های اندونزیه و واقعا مثل دنیای افسانه ها میمونه! این پارک سال 1980 تاسیس شده تا از زیستگاه اژدهای کومودو-بزرگترین مارمولک زنده دنیا محافظ کنه. کومودوها می تونن تا 3 متر طول و بیش از 70 کیلو وزن داشته باشن! به خاطر همین موجودات باستانی، پارک کومودو در سال 1991 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. اما جذابیت این پارک فقط به اژدهایان خلاصه نمیشه:
-جزایر بکر و سبز با سواحل کم نظیر
-ساحل صورتی که شن ها رنگ جادویی دارن
-یکی از بهترین نقاط دنیا برای غواصی و اسنورکلینگ
-مرجان های رنگارنگ و موجودات دریایی جذاب مثل مانتا ری و هزاران نوع ماهی
پارک کومودو فقط یک مقصد گردشگری نیست و برای مقاصد علمی هم زیاد استفاده میشه. اگر رفتین کومودو، حتما یه عکس با بازمانده ی اژدهایان بگیرین!

قبل از خوندن این متن، شاید هیچوقت به ذهنت خطور نمی کرد که اندونزی کلی جاهای دیدنی داشته باشه و اصلا ارزش سفر داشته باشه؛ ولی حالا که یک تعدادی از مکان های دیدنی و خاص اندونزی رو می شناسی و فهمیدی و که اینجا بهشت روی زمینه، سعی کن بیشتر درباره ش اطلاعات کسب کنی و به بقیه هم یاد بدی که هر کشوری، جاذبه ی خودش رو داره و مثل اثر انگشت آدم ها، کاملا با هم متفاوتن!
اگر اطلاعات خاص و جدیدی درباره ی اندونزی داری که دوست داری بقیه هم بدونن و بلد باشن، با ما در ارتباط باش و برامون بفرست تا با اسم خودت داخل این متن بذاریم.